โอ้ว...ม่ายน้า..

12 ส.ค. 55

ที่ รพ.ขอนแก่น

ห้องรวมผู้ป่วยหญิง

กลิ่นโรงพยาบาล ไม่น่าพิสมัย

มันเป็นประสบการณ์ ที่ผมไม่ต้องการจะมี มองดูเหมือนเข้าโรงเรียนประจำ 

ซึ่งญาติทุกคนก็ทำเหมือนกัน

5.00 ตื่นทันที ไม่มีเวลาให้งัวเงีย ต้องทำทุกอย่างให้เสร็จภายในหนึ่งชั่วโมง

เก็บที่นอน ต่อแถวรับ กาละมัง แล้วไปตักน้ำ เพื่อมาเช็ดตัว ล้างหน้า แปรงฟัน กำจัดสิ่งปฎิกูล 

เปลี่ยนเสื้อผ้า ผ้าปูเตียง แล้วไปรอข้างนอก เจ้าหน้าที่จะทำความสะอาด

7.00 ต่อแถวรับอาหารเช้า ป้อนข้าวป้อนน้ำให้เรียบร้อย แล้วไปรอข้างนอก

ผู้ป่วยนอนรอหมอมาตรวจ จากนั้นเจ้าหน้าที่ทำความสะอาดอีกครั้ง

9.30 เป็นเวลาของการทำแผล ทุกคนต้องออกจากห้อง ไปอยู่ที่ไหนก็

ตามใจ เรื่องของแกร ว่าง้าน 

11.00 รับอาหารเที่ยงให้ผู้ป่วย บริการกันให้เรียบร้อย

14.00 ได้เวลาไปรอข้างนอก เจ้าหน้าที่ทำความสะอาดอีกครั้ง 

 

17.00 ถึงเวลาอาหารเย็น (ยังไม่หิวเลย)

21.00 พยาบาลเวรปิดไฟ ทำไงได้ต้องข่มตาหลับทั้งๆที่ยังไม่ง่วง

มันไม่ใช่แค่กลิ่นโรงพยาบาล ที่ไม่น่าพิสมัยจริงๆ

ทำบุญ

2-3-4-5 สิงหาคม 2555

ทุกๆปี ทุกครั้งที่มีช่วงวันหยุดยาวๆ ผมต้องมีทริปเดินป่ากับผองเพื่อนร่วมก๊วน (ชาว4 x 100)  ที่นัดล่วงหน้ากันเป็นเดือนๆ  แต่ปีนี้งานชุกยังกะฝนแปด แดดไม่มี ต้องอยู่ทำงาน  เลยถือโอกาสค้างอ้างแรมกับพี่ตุ้ม (ไม่ใช่เพื่อนตุ้ม)  จัดเต็มกับบุญครั้งใหญ่ ฉลอง 2600 ปี พุทธชยันตี

ทำบุญ สวดมนต์เย็น ต่อด้วย เวียนเทียน ที่วัดสุทัศน์ นัดตอนเช้าวันพรุ่ง ไปตักบาตรและ ทำบุญปล่อยโคที่สวนรมย์มณีนาถ สวนสาธารณะใกล้ที่ทำงาน 

ครั้งแรกที่วัดสุทัศน์ คนเยอะมากๆ แต่ก็เป็นไปอย่างราบรื่น

เราทั้งหลายเวียนเทียนแบบไม่จุดเทียนและธูป เพื่อที่ว่าเวลาเดินน้ำตาเทียนและควันธูปจะไม่ทำให้ใครเดือนร้อน  หายใจสบาย เดินสบาย.....

ขณะเดิน  ผมแหงนมองจันทร์ พระจันทร์คืนนี้สวยจัง ใจก็พลันคิดถึงเธอ แล้วที่เมืองจันท์ เป็นอย่างไรนะ

คิดถึงประโยคที่ ทรงกลดบอกไว้ “ความสุขชั่วเวียนธูป ความทุกข์ชั่ววูบเทียน”

เราต่างก็อยากมีช่วงเวลาแห่งความสุขยาวนานกว่าความทุกข์ แต่สิ่งใดคือธูป สิ่งใดคือเทียนกันเล่า

คืนนี้ขอจันทร์ กล่อมให้หลับฝันดี